د مور دعا کیسه دوهم فصل

د مور دعا – دوهم فصل

حاجي میر د هلک خبره واورېده، خو نه پوهېده چې مقصد یې څه دی. لږه شېبه غلی شو، بیا یې د چای پیاله ورته ونیوله:

— "زویه، اول دا چای وڅکه، ځان موړ کړه، بیا راته کیسه وکړه. دا شپه خو دلته پاتې یې، سبا به بیا ګورو چې ستا د مور دعا څه ده."

هلک د چای پیاله په لاس کې ونیوله، توده یې کړه، او ورو ورو یې وڅښله. بدن یې لږ ګرم شو، خو سترګې یې لا هم خفه ښکارېدې.

— "کاکا، زه یتیم یم. مور مې یوازې وه، پلار مې کلونه وړاندې د یوې ناروغۍ له لاسه وفات شوی و. زه د مور په دعاوو لوی شوم، خو کله چې د روزۍ پیدا کولو لپاره له کلي ووتلم، بیا مې مور یوازې پاتې شوه."

حاجي میر د هلک خبرې ته ځیر شو:
— "نو اوس چې بېرته راغلې، مور دې چېرې ده؟"

هلک ژور اسویلی واخیست، سترګې یې له اوښکو ډکې شوې:
— "کاکا، زه چې بېرته راغلم، نو مور مې د کلي هدیرې ته تللې وه... هغې هلته ځای وموند، خو زه ناوخته ورسېدم."

حاجي میر ته د هلک درد محسوس شو. لږه شېبه غلی شو، بیا یې وویل:
— "زویه، مور خو تل دعاوې کوي. که ژوندۍ وي، دعا درته کوي، که له دې دنیا تللې وي، بیا هم دعا یې له تا سره ده. ته یوازې نه یې..."

هلک د حاجي میر لاس ونیوه، او په ژړغوني غږ یې وویل:
— "زه یوازې د هغې دعا ته راغلی وم، خو ناوخته شوم... اوس څه وکړم، کاکا؟"

(دوام لري...)